Kalaikia : Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia

+info

que_Living together. Estratexias para a convivencia
onde_Salas de exposición do 1º andar. Museo de Arte Contemporáneo (marco) de Vigo.
cando_Ata o 20 de setembro (horario: martes a sábados de 11:00 a 21:00 h.; domingos de 11:00 a 15:00 h.

A convivencia. Ah, a convivencia. Esa teima do ser humano por mergullarse entre os outros seres humanos que polo mundo pululan. Difícil papel o de conxugar a identidade propia do individuo coa convivencia con outras culturas, outras inquedanzas, outros sentires…

A convivencia. Ah, a convivencia. Que diaños é a convivencia? Se alguén pode definila son, sen dúbida, Xabier Arakistain e Emma Dexter. Que por que? Pois porque por algo son os comisarios da exposición que nos achega o marco de Vigo, á que deron en chamar Living together. Estratexias para a convivencia. A mostra, producida polo Centro Cultural Montehermoso de Vitoria-Gasteiz, xira “en torno á noción de convivencia no mundo contemporáneo e aos valores sociais e políticos que a conforman”, en palabras dos comisarios.

Insistimos en que é unha tarefa farto complicada iso de definir a convivencia, pero para achegármonos un pouco a esa cuestión a mostra reúne un total de catorce artistas dispares. Si, certo: o propio concepto da exposición vén sendo outra reviravolta sobre a convivencia. Ou non un exercicio de convivencia calquera mostra colectiva?
Todos eles exhiben pezas realizadas nos últimos seis anos ou traballos creados de maneira específica para este proxecto, que van dende a fotografía á videocreación, instalacións, pinturas, esculturas… Todo un abano no que exhibir esas cualidades para convivir cos traballos dos outros.

“A partir dunha reflexión sobre a pluralidade de grupos e suxeitos da sociedade actual, Living together ofrece distintas visións das narrativas e valores que regulan a idea de convivencia”, e volven falar os comisarios, que din que enfocaron a mostra “como un exercicio de análise, reunindo a colectivos e artistas de diferentes procedencias que, dende posicións críticas, investigan sobre o concepto de convivencia e sobre o papel que xogan os sistemas de representación no mundo contemporáneo”. Dito queda.

A convivencia. Ah, a convivencia. Neste mundo que nos tocou vivir, no que o individualismo parece querer avanzar a pasos axigantados e absorver todo o que atopa ao seu redor, convén deterse de cando en vez para contemplar o noso entorno e máis para reflexionar un pouco sobre todas as cousas que nos rodean. E mergullarnos na arte como elemento reflexivo e incitativo da convivencia.

Porque alguén é capaz de negarme que “convivir” vén sendo algo moi parecido a “vivir con arte”? Pois apliquémonos o conto.

A longa ruta que conduce ata o sepulcro do Apóstolo foi visitada por millóns de peregrinos dende tempos inmemoriais e dende os últimos recunchos do Mundo antes coñecido como Finis Terrae. A meta do peregrino é o sepulcro do Apóstolo Santiago, que predicou naquelas terras, e, tras ser executado en Israel no ano 44, os seus discípulos embarcárono nunha nave sen tripulación que arribou soa na Iria Flavia, moi preto de Padrón, onde foi enterrado. Posteriormente trasladáronse os seus restos á veciña Compostela, sobre cuxo sepulcro construíuse o gran templo, epicentro simbólico do movemento peregrino.

Tal é o punto de partida do que nace O Apóstolo, o novo proxecto artellado por Fernando Cortizo. Falamos dunha cinta de animación que conta con actores reais. Non, non estamos a falar de misturas do estilo de Roger Rabbit nin cousas dese estilo, senón que os personaxes están deseñados en función dos actores participantes no proxecto: Luis Tosar, Carlos Blanco, Celso Bugallo, Xosé Manuel Olveira “Pico”, Manuel Manquiña, Jorge Sanz, e ata Geraldine Chaplin ou Paul Naschy. Todos eles perfectamente recoñecibles e identificables na súa versión animada. Velaí é nada.

A historia, lonxe de ser un relato de peregrinaxes, é un conto de aventuras. Un convicto recen fuxido do cárcere tratará de recuperar un botín escondido anos atrás nunha solitaria e apartada aldea, Xanaz. Pero o que alí atopará supón unha condena aínda maior da que xa sufriu: sinistros anciáns, estrañas desaparicións, espíritos, un estraño sacerdote e ata o mesmísimo arcipreste de Santiago cruzarán os seus camiños nunha historia de terror, humor e fantasía.

A aldea á que chega o noso amigo tamén ten a súa propia historia. Xanaz agóchase nas montañas de Lugo, enchida de pedras milenarias e bosques misteriosos. En 1348, en pleno apoxeo do camiño de Santiago un peregrino afectado pola Peste Negra chegaba a Xanaz. Ao principio ninguén sospeitou das súas estrañas manchas e a súa alta febre ata que foi demasiado tarde. Clausuráronse as casas e queimáronse os cadavres pero, a pesares de todo, a enfermidade comezou a correr as súas anchas polo lugar. Xanaz, converteuse nun pobo maldito, aínda que ninguén puido saír nunca de alí para contalo….ata agora.

O dito: aventura, maldicións, tesouros, peregrinos, paisaxes e ata a Santa Compaña absorven o protagonismo desta cinta que nestes intres se está a preparar, que está previsto estrear o 25 de xullo do xubilar ano que vén, e que, de seguro, vai petar con forza. Porque se hai algo de que andan sobrados os responsables é de imaxinación. Un exemplo: nestes intres de crise económica galopante, a alternativa para sacar adiante proxectos coma este é a do que poderiamos chamar “multicoprodución”. Que que é iso? Pois algo tan sinxelo como que calquera pode participar na súa financiación sen grandes inversións. A partires dos 30 euros, ti mesmo podes entrar a coproducir a cinta e participar, no seu momento, dos beneficios que poda xerar. Se estás interesado podes atopar toda a información na súa páxina web: www.oapostolo.es/.

Kalaikia Especial Cans